Yazar arşivleri: admin

“Toz olun lan buradan, başkan geçecek”. Mahallenin birkaç haylazı parkta mahalle sakinlerinin bizden illallah ettiği yaramazlıklarımızın yeni versiyonlarını üretiyor, birbirimize üstüne basa basa da üstünlük taslıyorduk.  O “emredici ses” de neyin nesiydi. Biz başkan olarak koca Mehmet emmiyi bilirdik. O bizi azarlamak ne kelime, parkın yanındaki evine giderken yanımıza uğrar, cebinden çıkardığı boyalı şekerlerden birer tane elimize uzatır, aramızdaki kavgaları ayırır, ayaküstü babacan öğütlerini sıraladıktan sonra da evinin yolunu tutardı. Yoksul bir mahalleydi bizim mahallemiz. Koca Mehmet emmi Yoksulun hızırı, hastaların dermanıydı. Biz çocukları azarlamazdı ki hiç. Tersine analarımız süpürge sopasını kıçımıza yapıştırdığında analarımıza çıkışır “çocuk derdi, şimdi yaramazlık yapmayacaklar da ne… Devamı →

“Kör müsün” dedi bir hışımla. Başımı kaldırıp gözlerinin içine bakarak “ben kör değilim ama galiba sizin görme sorununuz var dedim, bana çarpan sizsiniz” Mevsimin en soğuk günlerinin birinde, neredeyse ikimizden başkaca kimselerin olmadığı bomboş kaldırımda değildik de cümle alemin gecenin bu geç saatinde seyrana çıktığı güzelim bir bahar gecesinde basacak yer bulunmayan kaldırımda yürüyorduk. Hava ayaza kesmişti, zemheri soğuğundan dişlerim birbirine vuruyor, bir an önce ısınacak bir yer bulmanın telaşıyla hızlı hızlı yürüyordum. Körün taşı diye buna denir galiba. Karşımdan geliyordu, sağ yanıma bir omuz… Hiddetlendim, ters ters bakmaya başladım ama onun aldırdığı bile yoktu. Temiz giyimli bir beyefendi… “Atfedersiniz… Devamı →

Sırdan gibi görünen bir gözaltı soruşturmasındaydı. O kendilerine yardımcı olursa onlar da kendisine yardımcı olacaklardı. İfadesi alındıktan sonra evine gidecekti. Tamam dedi, sorduğunuz her soruya bildiğim kadarıyla cevap vereceğim. “Bir devlet dairesinde otuz yıldır memur olarak çalışmaktayım müfettiş bey. Allaha şükür kendi evim var. Yirmi yılı aşkın kirada oturduktan sonra bir yıl önce yaptığım gecekondumda kirasız turasız otururum.  Emekliliğim hayli geçti, benim de sabahın köründe kalkıp otobüs, dolmuş duraklarında beklemeye mecalim kalmadı ama gel de emekli ol. Artık bir ayvaz bir Köroğlu değiliz ki sofrada ekmek soğan, üstte başta bilmem kaç yıllık pırtılı çıkmış ceket pantolon geçinip gidelim. Oğlandı kızdı,… Devamı →

Şehirli çocukların ana babaları da çocuklarına öyle mi tembih ederlerdi… Hiç şehirde yaşamadım, şehirli hiç anam babam olmadı ki, nereden bileyim… Uyku mahmurluğunun kerpeten gibi teninizi sardığı tam o anda üzerinizden ansızın çekilen sıcak yorganın bir kenara atılmasıyla evin içinde cirit atan soğuğun sırıtkan dişlerinin teninize yapışmasının üstüne, aynı soğuklukta tok ve bezgin bir ses peşinden gelirdi…”Sabah namazı okundu, sen hala yatıyorsun”… Sekiz on yaşlarında ya varsınızdır ya da yok… Bu tok, soğuk ve emredici sesin kimden geldiğinin ne önemi var… Babanız, Dedeniz, Nineniz… Her kimse… Gözlerinizi ovuştura ovuştura sersemliğinize bir yol açmaya çalışırken kapının ağzına çoktan hazırlanmış azığınızla mataranız… Devamı →

Şehrin en uç kıyısındaki bir mahallenin terk edilmiş bir evinde,  akşam olup gece karanlığının basmasıyla zaman zaman yanıp sönen ışıklar,  mahalleliye tuhaf gelmeye başlamıştı… Bazı günler, yaz sıcaklarının nefes aldırmaz bununda, tek tük, ayda yılda bir  mahalleli kadınların evin  viraneye dönmüş bahçesinde akasya ağaçlarının dallarına dolanmış, yapraklarıyla haşır neşir olmuş, bahçenin yıkık duvarları boyunca uzayıp giden sarmaşığın koyu gölgesinde dinlenip nefeslenmesinin dışında kimse uğramazdı. Akasya ağacına dolanan sarmaşığın koyu gölgesinde nefeslenen kadınlar, evlerine dönerlerken bahçeden ebegümeci toplayıp akşamüstü havanın serinlemesiyle evlerine dönerlerdi. Bunun dışında viraneye dönmüş harapdar eve kimsenin uğradığı olmazdı. Bu virane evde, zaman zaman kısa bir süreliğine yanıp… Devamı →

İki derenin içinden geçtiği, iki tepenin yamacına kurulmuş köyümüzde sonbahar kendini bir başka türlü hissettirirdi. Yazın nefes aldırmayan boğucu sıcakları ikindiye doğru çekilmeye başlar, yerini kuzeyden gelen okşayıcı esintilere bırakır. Köyün yaşlıları serinliğin başlamasıyla bastonlarına dayanarak birer birer köy meydanında görünmeye başlarlar. Kimi sırtını duvara dayar, bastonunun yardımıyla ayakta durur, kimileri de sıcak kumların üzerine uzanır, uyuyakalırlardı. Akşam havanın kararmasıyla İbrahim ağanın gaz lambasının yarı alacakaranlık, kös kös aydınlattığı ölgün ışığın gözlerine düşmesiyle birbirlerine bilgiç bilgiç “yatsı olmuş yahu, bizim evimizi barkımız yok mu” bıkkınlığı içinde bastonlarına dayanarak ve ezberledikleri duaları mırıldanarak ağır ağır ayağa kalkarlar, evlerinin yolunu tutarlardı.  Herkes… Devamı →

İnsan öksürür yahu… Genzine bir şey kaçar öksürür, soğuk alır öksürür… “Üskürme lan”… Hadi be… Üskürmeymiş… Öksürürken sana mı danışacağım… 12 Eylül… Mamak cezaevi, zemin 1,2,3. Koğuş… Bir arkadaşımız öksürüyor… Gardiyanın cinnet geçirircesine çıldırmış gibi tok sesi koğuş duvarlarında yankılanıyor… “Üskürme lan”… Zaten tüm koğuşun adları ortaktı… “Lan”…isimlerimizi unuttuk, lan beri lan öte… “üsküren arkadaşımız şaşkınlıkla gardiyana bakıyor, ne yapmıştı acaba… “Üskürme diyorum lannnn”… Arkadaşımız gülmeye başlıyor… “Aç elini lan”… Elindeki copla Allah ne verdiyse arkadaşımızın eline vuruyor… Arkadaşımız bir elini çekip diğerini uzatıyor… Gardiyanımız terlemeye başlamış… Yazık… Yükünün hafifletmek gerek… Durum anlaşılıyor… Meğer bize “üskürmek” yasakmış… Bizim arkadaşlar pratiktir,… Devamı →

Şehrin her mahallesinde onun ayak izleri vardır. Çoluk çocuk tanımayan kimse de yoktur. Pejmürde bir kılıkla gezer. Gömleğinin yeni eskimiş pırtılı çıkmıştır, yaz kış giydiği ayakkabılar ayakkabılıktan çıkmış öylesine eski püskü hale gelmiştir ki, yırtıklarından çorapsız ayaklarının parmakları görünür, ayakkabılarıyla yürümez, adeta sürükler onları. Kıvırcık saçları, hafif kambur beliyle imamesi kopmuş tespihini sallamayı da ihmal etmeden sola yatık yürürken, kusursuz bir kenar mahalle apaşı profili çizer… Şehir sakinlerinin az çok toplu olarak oturup dinlendikleri, sohbet ya da yarenlik ettikleri, oyalandıkları kahvehane, pastane gibi yerlere destursuz dalar erkeklere çalımını atar, “siz yiyin için, ben açım lan aç, iki gündür açım” derken… Devamı →

Çocukluğumuzla, aradan geçen bunca yıl sonrasının zaman skalası ne kadar uzundu, ya da ne kadar kısaydı… Galiba sorunun cevabı iki dönem arasındaki boşluğun nasıl doldurulduğuna bağlıydı. Onun için zaman aralıkları o kadar kısaydı ki, metreye vursanız bir kulaç… Sol elini uzatsa çocukluğunu, sağ elini uzatsa elli yıl sonrasını yakalayabilirdi. Bunun için miydi sık sık çocukluğuna dair yolculuklara çıkması… Birlikte büyümüştük… O atılgan, kararlı ve gözü kara, esmer ve kara kuru, çelimsiz biriydi. Ben ağırbaşlı ve çekingen, beyaz tenli ve ona göre pısırıkça biriydim. O, bağ aralarında koşarken ayrık otlarından, ısırganlardan paçayı kurtarmanın, ben değip dalaşmadan öteden dolaşmanın ustalarıydık. Ayvalar çiçeğe… Devamı →

Çocukluk işte… Sanki hiç büyümeyecektik, sanki hayatın meşakkati kâbus gibi omuzlarımıza çökmeyecekti de bu ekmek elden su gölden harcı âlem günler hiç bitmeyecekti. Anamızın süpürgesi kıçımızda, babamızın tokadı yüzümüzde patlasa da biz o gece yarılarına kadar süren itiş kakış oyunlarımızdan hiç vazgeçmeyecektik. Yazın tarla bağ, mal maşat işlerinden pek fırsat bulamasak da kışın ayazında, yarı belimize kadar gömüldüğümüz karın içinde, burnumuzu çeke çeke, debelene debelene birbirimizi elimizle koymuş gibi buluverirdik. Çorak damlı evlerin pencerelerinden yer yer sokağı aydınlatan kasvetli, yarı ölgün ışıkta gölgelerimize basıp geçerdik. En çok da köyün üstüne gecenin çökmesiyle evimize dönerken üstüne basarak geçmek zorunda olduğumuz küllüğe… Devamı →